وقتی که هیچ نگاهی زخم من و نمی دید

تنها نگاه تو بود که غربتم رو فهمید

وقتی تو گیرو دارحادثه کم آوردم

وقتی که با هر نفس رو دست شب می مردم

قلب تو منجی این زخمیه دربه در شد

شب به شبه گریه هام تو دست تو سحر شد

از نفس افتادم وبا تو نفس گرفتم

با تو غرورم واز جاده ها پس گرفتم

وقتی که آسمون هم غرورم و نمی دید

وقتی که هر پنجره به هق هقم می خندید

وقتی که از سایه ها زخمای کهنه خوردم

تو بازی سرنوشت باختنم و می بردم

با قلب شب کشیدت به داد من رسیدی

حتی به خاطر من از خودتم بریدی

یادم نمیره خوبم مرحم زخمم شدی

یادم نرفته چقدر به پای من کم شدی

نیستی ولی باز توئی که دردم و می دونی

هر جا که باشی بدون تو خاطرم میمونی

عشق تو برام عزیزه ، داشتن تو آرزومه

روبه آئینه نشستم تصویر تو روبه رومه

زخمیه تنم می دونم کاره سرنوشتمونه

بی تو سر کنم چه جوری؟ چرا هیچ کس نمی دونه

وقتی سرنوشت همینه چاره نیست خودم می دونم

این دونستن و چه فایده ؟ آخه بی تو نمی تونم

همه این حرفا بهانه ست بی تو سر کنم چه جوری ؟

بی توهم نشین زیاده ، اشک ودلتنگی، صبوری

نگو میری گل زیبای بهارم ، توی دنیا غیر تو یاری ندارم

خورشید از مشرق چشمای تو بیرون میزنه

صبح فردای چشای تو فقط مال منه

حرف رفتنت مثل شب ، آخ چه تاریکه برام

این منم که توی تاریکی شب جون میکنه

میدونم سفر تو راهه عمر این سفر کوتاهه

برو زود میام عزیزم عمرم وبه پات میریزم

عزیزم دنیا رو سیاه سیاه نبین ، سفید سفید هم نبین .

اگه سعی کنی سیاه و سفید وخاکستری ببینی ، عشق را می بینی

که از وجودت دمیده و دور و برت را عطر آگین ساخته.

در عشق و عشق ورزی نیازی به استخاره نیست ، می آید و

بخواهی میماند و نخواهی هم میماند واما سکوتش به رفتن بی شباهت نیست.

پس به کسی عشق بورز که لایق عشق باشد نه تشنهء عشق. زیرا تشنه ،

 روزی سیراب میشود.

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجدم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم

در نهانخانهء جانم گل یاد تو درخشید

باغ صد خاطره خندید،عطر صد خاطره پیچید

یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتم

پر گشودیم و در ان خلوت دلخواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه ، محو تماشای نگاهت

آسمان صاف و شب آرام بخت خندان و زمان رام

خوشهء ماه فرو ریخته در آب شاخه ها دست براورده به مهتاب

شب و صحرا گل وسنگ همه دل داده به آواز شباهنگ

یادم آید تو به من گفتی از این عشق حذر کن

لحظه ای چند بر این آب نظر کن

آب آیینهء عشق گذران است

تو که مهرت به نگاهی نگران است

باش فردا که دلت با دگران است

تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن

با تو گفتم حذر از عشق ندانم

سفر از پیش تو هرگز نتوانم ، نتوانم

روز اول که دل من به تمنای تو پرزد

چون کبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی من ، نه رمیدم ، نه گسستم

باز گفتم که تو صیادی و من آهوی دشتم

تا به دام تو در افتادم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم، نتوانم

اشکی از شاخه فروریخت ، مرغ شب نالهء تلخی زد وبگریخت

اشک در چشم تو لرزید ، ماه بر عشق تو خندید

یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه کشیدم ، نه گسستم ، نه رمیدم

رفت در ظلمت شب آن شب و شبهای دگر هم

نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم

نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم

بی تو اما به چه حالی از آن کوچه گذشتم